De Slufter is het bekendste natuurgebied van Texel en bestaat uit een uitgestrekte kweldervlakte tussen twee zanddijken, met een open verbinding naar de Noordzee. Bij hoogwater stroomt zeewater het gebied vrij binnen, vooral tijdens noordwesterstormen en springtij. Het landschap bestaat uit kreken, geulen en vlakke schorren met zoutminnende planten zoals lamsoor en zeekraal. In de zomer kleurt deze begroeiing paars, en in het najaar krijgen roodtinten de overhand. De Slufter ligt tussen De Muy en de Eierlandse Duinen. Het grootste deel van het gebied is afgesloten om broedvogels, zoals eidereenden en veldleeuweriken, te beschermen. Het zuidelijke deel is wel toegankelijk voor wandelaars en deels ingericht voor rolstoelgebruikers.

 

De Slufter is vooral bekend om de unieke natuur. Geologisch onderzoek heeft in de omliggende vlaktes fossiele schelpen aan het licht gebracht uit het Eemien, circa 120.000 tot 130.000 jaar geleden. Deze vondsten laten de langdurige relatie tussen het huidige kustlandschap en vroegere zee-invloeden zien. In de afgelopen decennia zijn enkele dynamische duinbeken door menselijk ingrijpen verlegd om de kwetsbare duinen te beschermen. Daarmee weerspiegelt het gebied een voortdurende wisselwerking tussen natuurlijke processen en menselijk beheer.

 

Vanaf de officiële ingang aan de zuidzijde van De Slufter voert een vlak grindpad van ongeveer 250 meter naar de centrale uitkijktrap. Via deze stenen trap op de Zanddijk ontvouwt zich een weids uitzicht over het landschap. Achter het uitzichtpunt lopen zandige en soms modderige paden door het kweldergebied. Het toegankelijke zuidelijke deel is geschikt voor stevige kinderwagens en rolstoelen, maar daarbuiten kan de ondergrond zacht, ongelijk of drassig zijn, zeker na regen of hoogwater. Behalve de trap zijn er geen noemenswaardige hoogteverschillen, al moeten bezoekers rekening houden met modderige stukken en los zand die kenmerkend zijn voor een getijdengebied. De toegang tot De Slufter is gratis.