Dolmen D26 is een middelgrote neolithische megalithische graftombe ten westen van het dorp Drouwen in de provincie Drenthe. Het ligt op de heide van het Drouwenerveld, omgeven door bos en zandpaden, wat zorgt voor een rustige omgeving die het prehistorische karakter van de plek versterkt. De kenmerkende parallelle rijen zijstenen en dekstenen van de grafkelder vormen een lage, langgerekte structuur, waarvan de meeste originele stenen nog op hun plaats liggen. Archeologische markeringen geven aan waar de ontbrekende stenen ooit stonden. In de directe omgeving zijn ook andere hunebedden te bezoeken, zoals D19 en D20. Hierdoor is het gebied een aantrekkelijke bestemming voor iedereen die geïnteresseerd is in het Nederlandse steentijdverleden.

 

 

Tussen 1968 en 1970 werden bij Hunebed D26 opgravingen uitgevoerd door de Universiteit van Amsterdam, waarbij belangrijke vondsten aan het licht kwamen. Het monument bestaat uit twee parallelle rijen van zes zijstenen die samen vijf grote dekstenen dragen.  Of er oorspronkelijk een zesde deksteen aanwezig was, is niet met zekerheid vast te stellen.  De toegangsgang had vroeger eveneens stenen, waaronder een deksteen, die nu ontbreekt. De plek was ooit omringd door 27 kransstenen, waarvan er tegenwoordig nog 13 zichtbaar zijn. Moderne betonnen markeringen geven de plekken aan van de verdwenen stenen. Archeologen hebben ongeveer 160 complete aardewerken potten blootgelegd, naast stenen wapens, gereedschappen, barnsteen kralen en gecremeerde menselijke resten. Buiten de grafkamer werd een offerkuil gevonden met twee intacte aardewerken potten, wat wijst op het rituele belang van deze plek. Sinds 1871 is het hunebed eigendom van de staat en het is grotendeels in zijn oorspronkelijke vorm bewaard gebleven.

 

Om het hunebed te bereiken, rijd je vanuit Drouwen de Steenhopenweg in en neem je de tweede afslag links naar de Veldweg. Deze weg gaat over in de Lunsveenweg, waar je de eerste afslag rechts neemt naar een onverhard pad dat richting het hunebed leidt. Parkeren kan langs het smalle zijweggetje; vanaf daar is het ongeveer 15 tot 20 minuten lopen naar de locatie, over smalle paden. De route bestaat uit onverharde paden die bij nat weer zanderig of modderig kunnen zijn. Hoewel er geen steile hellingen of trappen zijn, kan de ongelijke ondergrond lastig zijn voor bezoekers met een beperkte mobiliteit. Voor een bezoek is geen toegangsbewijs nodig.