De hunebedden D19 en D20 liggen naast elkaar op een lichte verhoging net buiten Drouwen. De massieve, verweerde stenen zijn gerangschikt tot langgerekte grafheuvels, die nadrukkelijk in het omringende landschap aanwezig zijn. D19 is de grootste van de twee, met een lengte van ongeveer 15,5 meter en een breedte van 3,5 meter. Oorspronkelijk bestond het uit 18 verticale steunstenen en 9 grote dekstenen, waarvan er tegenwoordig nog vijf zichtbaar zijn. D20 is kleiner en heeft vijf van de oorspronkelijke zes dekstenen behouden; deze zijn in 1998 gerestaureerd. Beide locaties liggen in grasvelden en zijn gemakkelijk toegankelijk. Het prehistorische hunebed en de mooie, landelijke omgeving vormen samen een geheel. Hoewel er veel hunebedden verspreid liggen over deze regio, vallen D19 en D20 op vanwege hun aanzienlijke omvang en de relatieve volledigheid.

Deze hunebedden zijn tijdens het neolithicum, ruwweg tussen 3400 en 3000 voor de jaartelling, gebouwd door trechterbekercultuur gemeenschappen. In 1912 voerde archeoloog J.H. Holwerda hier de eerste belangrijke wetenschappelijke opgraving van Nederlandse hunebedden uit. Deze opgraving bracht een opmerkelijke verzameling artefacten aan het licht, waaronder fragmenten van ongeveer 400 aardewerken vaten, 13 vuurstenen bijlen, 9 barnsteenkralen. Ook werden er zes stroken koper gevonden. Dezebehoren tot de vroegste metaalvondsten in Nederland. Veel van deze voorwerpen liggen in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden, en sommige in het British Museum. De graven werden gebouwd met grote gletsjerstenen die tijdens de ijstijd naar het gebied waren getransporteerd, gerangschikt in kamers bedekt met aarde en stenen heuvels, en waren oorspronkelijk omringd door ringen van stenen, hoewel het voor D19 niet zeker is dat deze een stenen ring bevatte. In 1962 en 1998 vonden restauratiewerkzaamheden plaats om D19 te behouden en te stabiliseren. 

Metingen tonen aan dat de hoofdgang van D19 is uitgelijnd op ongeveer 63° 30′. Er is echter geen consensus onder wetenschappers dat D19 of D20 opzettelijk zijn uitgelijnd op astronomische gebeurtenissen zoals zonnewendes of equinoxen. 

De locaties van D19 en D20 zijn bereikbaar via een kort, duidelijk gemarkeerd pad dat begint bij een nabijgelegen parkeerplaats of langs de weg. De monumenten bevinden zich op ongeveer 200 meter van het toegangspunt, langs een vlak, met gras begroeid pad dat geschikt is voor de meeste bezoekers. Het terrein is overwegend vlak en stevig, zonder noemenswaardige hellingen of trappen, waardoor het zelfs voor mensen met beperkte mobiliteit gemakkelijk toegankelijk is. Het terrein is vrij toegankelijk.