Er zijn van die landschappen waar je bijna vanzelf stil van wordt. De Veluwezoom is er zo een. Hier rijst de Veluwe hoog op boven het rivierengebied van Rijn en IJssel. Uitgestrekte heidevelden, steile hellingen en oude bossen wisselen elkaar af. Soms kijk je tientallen kilometers ver, even later wandel je door een bos waar de stilte bijna tastbaar is.
Dit landschap vertelt een indrukwekkend verhaal. Zo'n 150.000 jaar geleden duwde een enorme ijsmassa de bodem omhoog en ontstonden de stuwwallen van de Veluwe. Later sleet smeltwater diepe dalen uit in de hellingen. De enorme krachten van toen zijn nog overal zichtbaar. En vandaag wandel je er dwars doorheen.
Je begint bij station Rheden en loopt al snel de Veluwe op. Misschien is dit een mooi moment om even stil te staan bij wat je uit deze wandeling wilt halen. Wil je je hoofd leegmaken, ergens over nadenken of gewoon genieten van alles wat je tegenkomt? Allemaal prima natuurlijk. Laat je leiden door waar je op dit moment behoefte aan hebt.
Na het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten opent het landschap zich. Je wandelt over de heide omhoog naar de Posbank. Kijk af en toe eens achterom. Met iedere stap omhoog verandert het uitzicht. Bij helder weer kun je tot ver over het rivierengebied kijken. Neem de ruimte om dat weidse landschap op je in te laten werken. Hier voel je bijna hoe hoog het landijs de aarde ooit heeft opgestuwd.
Op de Posbank kun je even neerstrijken voor iets te eten of te drinken. Maar misschien wil je liever doorlopen, want verderop wacht een heel andere wereld.
Je komt in de Onzalige Bossen. Alleen die naam roept al vragen op. Waar komt hij vandaan? Verwijst hij naar de arme grond, naar struikrovers die hier ooit rondzwierven? Of is het een verbastering van 'on-Sadelhofs', een verwijzing naar de familie Sadelhoff die hier in de zeventiende eeuw veel grond bezat, maar juist dit bosgebied niet?
Wat de oorsprong ook is, de naam past wonderwel bij de mysterieuze sfeer van het bos. Hier kunnen de bomen je helemaal omsluiten en lijkt de maatschappelijke buitenwereld ver weg. Misschien merk je dat je vanzelf langzamer gaat lopen. Of dat je steeds minder behoefte hebt om ergens over na te denken. Laat de stilte maar eens binnenkomen.
Verderop verschijnen statige beukenlanen. Ze herinneren aan de tijd dat de Oranjes hier kwamen jagen. De lanen waren niet alleen verbindingswegen, maar vormden ook lange zichtlijnen door het bos. Tussen de bomen ontdek je diepe dalen die herinneren aan de ijstijd. Toen de bodem nog bevroren was, stroomde smeltwater over het oppervlak en sleet het diepe geulen uit. Probeer je eens voor te stellen hoe anders dit landschap er toen moet hebben uitgezien.
De Carolinahoeve is een fijne plek om onderweg even te pauzeren. Daarna voert de wandeling je verder door de bossen richting Dieren.
Misschien merk je aan het einde van de tocht dat er iets is veranderd. Niet zozeer in het landschap, maar in jezelf. Dat je rustiger bent geworden, nieuwe gedachten hebt gekregen of gewoon intens hebt genoten van de natuur.
Je hebt vandaag niet alleen door een prachtig landschap gewandeld, maar ook door een geschiedenis van ijs, water, mensen en stilte. En daar heb je je eigen verhaal aan toegevoegd.
Praktisch
Deze wandeling loopt van station Rheden naar station Dieren. Je eindigt dus op een andere plek dan waar je begint. Dat maakt de route ideaal voor een reis met de trein. Kom je met de auto, dan kun je vanaf Dieren de trein terugnemen naar Rheden.